...นายรองเท้ากับนางสาวความรัก...

ท่ามกลางเมืองที่แสนกว้างใหญ่
เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

มีเด็กหญิงคนหนึ่ง ชื่อ เด็กหญิงความรัก
ทุกๆวันเด็กหญิงความรักจะเดินทาง
ไปยังที่ต่างๆ ตามลำพังด้วยสองเท้าเปือยเปล่า โดยไม่สนว่าพื้นที่ที่เธอเหยียบจะ
สกปรก หรือสะอาด หรือร้อนระอุ หรือชื้นแฉะ
หรือเต็มไปด้วยกิ่งไม้ เศษแก้วต่างๆ ที่จะทิ่มแทงเท้าอันบอบบางของเธอ

เด็กหญิงความรักยังมีความสุขกับการเดินทาง
ด้วยเท้าเปล่าเธอยังคงเดิน เดิน และเดินไปเรื่อยๆ อย่างเดียวดาย....

แต่แล้ววันหนึ่งระหว่างเดินทางตามปกติ
ของเด็กหญิงความรัก เธอรู้สึกเจ็บปวดที่เท้าทั้งสองข้างจนไม่อยากเดินทางต่อไป
ความรู้สึกเหงา และว้าเหว่ ก็เข้ามาหาเธอทันที

ทันใดนั้นเอง เด็กหญิงความรัก ก็ได้พบกับ
"นายรองเท้า"ซึ่งเป็นรองเท้าเก่าๆ คู่หนึ่ง ไม่ได้สะดุดตาอะไร

นายรองเท้าก็ทักเด็กหญิงความรัก
อย่างเป็นมิตร
"เท้าเธอคงเจ็บมาก...
ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันเดินทาง
ไปพร้อมๆ กับเธอได้มั้ย...
ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง"

เด็กหญิงความรักได้ยินเพียงเท่านั้น
ความรู้สึกอ้างว้าง เดียวดายที่เคยมี
ก็มลายหายไปในทันที...
เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปในทุกที่พร้อมกับนายรองเท้า

แต่ต่อมาไม่นานเด็กหญิงความรักก็ได้พบกับ
ร้องเท่าคู่ใหม่ โดยบังเอิญ...
รองเท้าคู่นี้แตกต่างจาก
นายรองเท้ามากนักเพราะเขาทั้งใหม่ สะอาด สีสันสะดุดตา และดีไซน์นำสมัย
อีกทั้งเป็นรองเท้าแบรนด์เนมที่มีราคาแพงอีกด้วย...

เด็กหญิงความรักจึงตัดสินใจที่จะทิ้ง
"นายรองเท้า"แม้ว่าเขาจะสวมใส่สบาย และพร้อมที่จะก้าวเดินไปกับเธอทุกที่

เด็กหญิงความรักได้สวมรองเท้าคู่ใหม่
ที่สุดแสนจะPerfect ถึงแม้ว่า
มันอาจจะไม่พอดีกับเท้าเธอ
เพียงเพื่อต้องการให้ตนเองดูดีขึ้น
ในสายตาคนอื่น ด.ญ.ความรักถึงกับยอมให้รองเท้ากัดจนเธอเจ็บปวดทรมาน...
แต่เธอก็อดทน และพยายามเดินไปข้างหน้า
ต่อไป ทั้งที่ในใจเธอนั้นไม่มีความสุขเลย

เพียงไม่กี่วัน เด็กหญิงความรักก็รู้ดีว่า...
เธอกับรองเท้าคู่ใหม่นั้น เข้ากันไม่ได้เลย
เพราะหลายต่อหลายครั้งที่เขาทำให้เธอเสียใจ
เขาไม่พร้อมที่จะเดินทางไปกับเธอในทุกๆที่
เขากลัวการลำบาก เขากลัวการถูกแปดเปื้อน
จากพื้นดิน โคลนที่สกปรก

เด็กหญิงความรักกลับมานั่งทบทวนดู
ถึงเรื่องราวต่างๆ
ที่ผ่านมา..เธอพบว่าระหว่างเธอ..
กับรองเท้าคู่ใหม่นั้นยังขาดความเข้าใจ
ทำให้ตลอดระยะเวลาการเดินทาง
ทั้งคู่ต้องพบกับปัญหาเสมอๆ
ถึงแม้ว่าใครๆต่างพากันอิจฉาเธอ..
ที่ได้ครอบครองรองเท้าใหม่..
แต่เธอ..ก็เลือกที่จะถอดออก
และกลับมาเดินเท้าเปล่าดังเดิม...

มันอาจจะเจ็บเท้าบ้างในบางครั้ง
...แต่เธอก็สบายใจ
เพราะเธอสามรถเดินทางไปได้ทุกๆที่
..ที่เธอต้องการ

ด.ญ.ความรักเดินทางลำพังมาเป็นเวลานาน
พอสมควร เธอเริ่มรู้สึกกลัว
เหงา และโดดเดี่ยว
เธออยากมีเพื่อนสักคนที่เข้าใจเธอ
และพร้อมจะเดินทางไปกับเธอในทุกๆที่..

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย
ตะโกนถามเธอว่า.......
"อยากมีเพื่อนร่วมทางสักคนมั้ยคร้าบ.."
ใช่แล้ว! มันเป็นเสียงของเขา ...นายรองเท้า...

เด็กหญิงความรัก ดีใจมาก
จนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้
เพราะเธอคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีก
หลังจากที่เธอตัดสินใจทิ้งเขาไปในวันนั้น
นายรองเท้ายังคงพูดประโยคเดิมๆ
กับเธออีกครั้งว่า..
"ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันเดินทางไปพร้อมๆกับเธอ
ได้มั้ย ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง.."

เด็กหญิงความรัก ยิ้มและตอบกลับไปว่า..
"ขอบใจนะ..ฉันสัญญาว่าเราจะอยู่เคียงข้าง
กันตลอดไป...."
นายรองเท้าตอบกลับอย่างอ่อนโยนว่า..
"เธอไม่จำเป็นต้องสัญญาหรอก...
เพราะเมื่อไหร่ที่เธอรู้สึกเบื่อ...
และอยากเป็นอิสระจากฉัน
ฉันก็พร้อมจะให้เธอไป.."
เด็กหญิงความรักรู้ในทันทีว่า
"นี่แหละคือความเข้าใจ"
ที่เธอรอคอยมานานแสนนาน
แต่เธอเจอแล้ว...
และจะดูแลรักษาอย่างดี...

ถึงแม้นายรองเท้า...
จะเป็นแค่รองเท้าธรรมดาๆ คู่หนึ่ง
ไม่ได้น่าชื่นชมในสายตาคนอื่น
แต่สำหรับเด็กหญิงความรัก แล้ว
เขาสำคัญต่อเธอมาก
เขาเข้าใจและห่วงใยเธอ เธอรู้สึกปลอดภัย
เมื่ออยู่กับเขาแค่นั้น มันก็เพียงพอแล้ว
สำหรับเธอ...

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา..
เด็กหญิงความรักและนายรองเท้า
ก็อยู่เคียงข้างกันตลอดไป...
ในบางครั้งเราอาจจะได้เห็นเด็กหญิงความรัก
ไม่ได้ใส่รองเท้า แต่อย่าพึ่งตกใจ!!
ลองมองดูในมือเธอสิ...
นายรองเท้าอาจอยู่ในมือเธอก็ได้
เขาอาจจะต้องการให้เท้าของเธอ
เป็นอิสระจากการผูกมัดบ้าง...
หรือเธออาจจะซักรองเท้าแล้วแห้งไม่ทันก็ได้
อย่าคิดมาก...

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1.คนที่ดีอาจจะไม่ใช่ และคนที่ใช่อาจไม่ดี
2.คนที่ใช่สำหรับคนอื่น อาจไม่ใช่สำหรับเรา
ส่วนคนที่ใช่สำหรับเรา ก็อาจไม่ใช่สำหรับคนอื่น
3.รักแท้มักมาถูกที่ถูกเวลาเสมอ
4.ความรักไม่ใช่การผูกมัด
เพื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด
5.สิ่งที่ความรักต้องการมากที่สุด คือ
***ความเข้าใจ***